Zgorzeleckim kibicom koszykówki na pamiątkę

Każdy kto zna twórczość panów z Monty Pythona wie że byli genialni. Przewidzieli Janusza Korwina-Mikke, Bronisława Wildsteina a nawet Leszka Balcerowicza. Co więcej przewidzieli także obecną sytuację Turowa Zgorzelec. Oto dowód:

Kibic : Dzień dobry, przyszedłem z reklamacją…Halo! Proszę pani!
Prezes : Co to ma znaczyć, “proszę pani” ?
Kibic : Przepraszam, mam katar. Przyszedłem z reklamacją.
Prezes : Przykro mi, ale teraz mam przerwę obiadową.
Kibic : To mnie nie interesuje, kolego. Chcę zareklamować tę oto drużynę, którą kupiłem w tym oto sklepiku niecałe pół roku temu.
Prezes : O tak, Czarno-Zielona. Coś z nią nie tak ?
Kibic : Zaraz panu powiem, co z nią nie tak. Jest martwa, ot co z nią nie tak.
Prezes: Wcale nie , ona drzemie , niech pan spojrzy !
Kibic : Słuchaj no , kolego , umiem odróżnić martwą drużynę od żywej . Ta jest martwa.
Prezes : Ależ skąd, proszę pana! Ona tylko drzemie.
Kibic : Drzemie ?
Prezes : Właśnie. Niezwykła drużyna ta Czarno-Zielona . Piękne kontrakty, no nie ?
Kibic: Pieniądze nie wchodzą tu w grę. Ta drużyna jest martwa jak kamień.
Prezes : Wcale nie , ona poprostu drzemie.
Kibic: Dobrze. Skoro drzemie , obudzę ją. (wrzeszczy) Hej, drużyna !! Mam dla ciebie całe swoje serce kibica, tylko się zbudź , Drużono !!
Prezes : (po jednym wygranym meczu ) : O poruszyła się !
Kibic: Wcale nie. To był jeden mecz tylko.   Hej , Drużyno !! (wali drużynę postem na forum) Drużyno, przebudź się ! Drużyno!!! (rzuca przekleństwem w powietrze i czeka , na wynik meczu ) Oto , co nazywam martwą drużyną.
Prezes : Nie jest martwa , tylko zagubiona.
Kibic : Słuchaj no , kolego , mam już dość tej komedii. Ta drużyna bezwarunkowo nie żyje. A gdy kupowałem ją niecałe pół roku temu , zapewniał mnie pan , że jej totalny brak ruchu spowodowany jest zmęczeniem po długim i wyczerpującym przygotowaniem do sezonu!
Prezes : Przypuszczalnie usycha z tęsknoty za trenerem.
Kibic :  Usycha z tęsknoty za trenerem? Co pan mi tu wciska ? Dlaczego leży nieruchomo na plecach , odkąd zaczęła się druga cześć sezonu ?
Prezes : Czarno – Zielone lubią odpoczywać leżąc na plecach . Przepiękna drużyna, jakie śliczne pierwsze mecze …
Kibic : Pozwoliłem sobie dokładnie obejrzeć tę drużynę i stwierdziłem , że początkowo grała tylko dlatego,  że chciała zrobić dobre wrażenie!
Prezes: No jasne , że chciała ! Inaczej nie dostałaby gwarantowanych kontraktów!
Kibic:  Słuchaj no koleś …Ta drużyna nie zrobi żadnego dobrego wyniku , nawet gdybym przepuścił przez nią 4 tysiące woltów ! Ona śpi cholernym snem wieczystym!
Prezes: Wcale nie. Usycha z tęsknoty.
Kibic: Nie usycha , ale już uschła ! Tej drużyny już nie ma ! Przestała istnieć ! Odeszła na spotkanie ze swoim stwórcą ! To zdechła drużyna! Sztywniak ! Opuściło ją życie , teraz spoczywa w spokoju ! Strzeliła w kalendarz i śpiewa teraz w anielskim chórze ! To jest ex-dużyna!
Prezes : W takim razie wymienię ją panu.
Kibic: W tym kraju trzeba się nagadać do utraty tchu , żeby cię wysłuchano.
Prezes: Przykro mi, ale drużyny koszykówki się skończyły .
Kibic: Rozumiem . Wszystko jasne.
Prezes: Ale mam ślimaka.
Kibic: Czy on gada ?
Prezes: Raczej nie.

Oryginał do obejrzenia tu.

Pufa z ADHD

I rób tu zakupy na Allegro, gdzie nawet przedmioty mają problemy zdrowotne…

Pufa z ADHD

Odcinek ósmy czyli zimowy przegląd poczynań starych i nowych bohaterów

Prezes Garbejdż nerwowo obserwował słupek barwionego alkoholu na wywieszonym za oknem termometrze.  Czerwona kreska niczym zaczarowana ciągle wskazywała ujemną temperaturę i ku bezgranicznemu zaskoczeniu Garbejdża bardziej ujemną niż zazwyczaj o tej porze roku. Na nadmiar złego po raz drugi i trzeci  zaczął padać pierwszy śnieg,  który w branży spółki prezesa był niczym hiszpańska inkwizycja powodując strach, zaskoczenie i bezwzględną skuteczność w wszelkiej maści utrudnieniach.   A jak wiadomo od 15 odcinka Latającego Cyrku Monty Pythona  nikt nie spodziewa się hiszpańskiej inkwizycji…

A tymczasem…

W Owczym Szańcu, tajnej bazie na zapleczu gabinetu burmistrza  Łonicza utworzonej podczas remontu-przykrywki  w 2006 roku, trwała narada sztabu antykryzysowego Przyczepy Obywatelskiej w sprawie niespodziewanych opadów śniegu i wynikających z tego trudności. Pracownicy Biura Odpędzania Interesantów w magistracie miejskim  jak dotychczas skutecznie bronili się przed sforami upadłych kobiet i mężczyzn (upadłych na lodzie oczywiście) składających żądania zadośćuczynienia za straty moralne i fizyczne.  Jednak gdy zdesperowani emeryci i renciści uwięzieni w swoich domach i niemogący z powodu groźby poślizgu wyjść na zakupy,   zaczęli dokonywać aktów przemocy na swych kotach i psach walcząc z nimi o jedzenie- chcąc nie chcąc burmistrz Łonicz musiał zacząć działać…

A tymczasem….

Starosta Piotr Widmark (z tych Widmarków) aktywnie walczył z zimową depresją, używając do tego swojego ulubiona oręża – skrzynki jabłek gatunku Lobo…

A tymczasem….

Prezes Wszytkowiedzący nie widział ani śniegu, nie czuł mrozu a jedynie pogrążał się w czarnej rozpaczy. Przed oczami migały te krótkie chwile chwały:  radość z wygranych przez Przyczepę Obywatelską wyborów, nominacja na wicestarostę i ostatni sukces przejęcie sterów władzy w klubie koszykarskim Bosprimigenius. Chwile te jednak były zaledwie rozbłyskami, iskierkami nierozjaśniającymi mroków ponurej rzeczywistości, a rzeczywistość skrzeczała : kryzys finansowy, zawieszony trener i seria przegranych meczy.  Wszystkowiedzący przeklinał w duchy tych którzy namówi go na zajęcie się ponownie sportem choć on wiedział (w końcu nazwisko zobowiązuje), że kroczy przez życie niczym śmierć morowa przez średniowieczne miasta…

A tymczasem…

El Critico, jeszcze dyrektor Mauzoleum Miejskiego im. Cięć Budżetowych oglądał i analizował “Ołszyns ilewen” próbując ułożyć równie śmiały plan jak  bohaterowie filmu.  Nie snuł jednak planów ograbienia kasyna  a sąsiednich muzeów. Mauzoleum potrzebowało eksponatów a ostatnio uchwalony budżet  nie zostawiał wątpliwości El Critico żadnych wątpliwości : Kradnij albo zgiń…

A tymczasem….

Dyskusja w Owczym Szańcu weszła w wyraźny impas. Po jednej stronie był burmistrz Łonicz, wiceburmistrz  Balonowski, wiceburmistrz Tkliwa oraz  przewodniczący rady miejskiej Kasjusz Artur a po drugiej stronie -  ściana. Ściana była jednakże tylko chwytem psychologicznym postawionym dla wytworzenia efektu posiadania jakiejkolwiek opozycji do racji padających w czasie dyskusji. Generalnie decyzje podejmowane w szacownym gronie były zadziwiająco jednomyślne a poprzedzająca ją dyskusja jednostronna. Impas się pogłębiał, gdyż wszyscy zebrani w opadach śniegu dostrzegali same plusy : śnieg przykrywał śmieci, ograniczał ruch samochodowy i co warte podkreślenia zbite warstwy lodu łatały dziury w jezdni. Jedyną skazą na pozytywnym obrazie świata pozostawali nieszczęśni uwięzieni emeryci.

- Balbus melius balbi verba cognosci* – rzucił bezzwiązku Kasjusz Artur, licząc na efekt przełamania dyskusji związany z trudem przyswojenia sentecji w obcym,  rzadko używanym języku. Kasjusz czynił wszytko by uchodzić za oczytanego i częściej niż było to potrzebne używał sformułowań powszechnie nie rozumianych acz efektownych.

- Balbus ? A czy ja go znam ? – burmistrz Łonicz zdradzał już oznaki zmęczenia kryzysową sytuacja, więc na podstępny plan Kasjusza nie zareagował właściwie.

Zapadła cisza i impas rozgościł się w Owczym Szańcu na dobre …

A tymczasem…

Genowefa Z. samotna,  żwawa osiemdziesięcioletnia  emerytowana pracownica Zakładu Przetwórstwa Mięsnego ostrzyła dwa gigantyczne noże, które otrzymała jako pamiątkę odchodząc na zasłużony odpoczynek. Jednocześnie spoglądała przez okno, a za oknem sytuacja się nie zmieniała. Oblodzone podwórko nadal było dla niej i jej schorowanych nóg przeszkodą nie do pokonania a głód coraz bardziej zaglądał w oczy. W końcu z zadowoleniem i znawstwem wynikającym z wieloletniego ściągania skór  stwierdziła, że noże są wystarczająco ostre.

- Kici, kici, kici – Filemonku gdzie się schowałeś – Genwefa Z. ruszyła po obiad

A tymczasem…

Prezes Garbejdż, podliczał,  przeliczał, podsumowywał, wyciągał pierwiastki, tworzył wykresy, podnosił do potęgi, odejmował , używał kalkulatora, wrzucał dane do Excela – zastanawiając się jak sypać piaskiem by wyjść na swoje. Ostatecznie postanowił dać na mszę w intencji rychłego nadejścia efektu cieplarnianego.

A tymczasem…

Impas w poufnej i tajnej kwaterze został przełamany. Ktoś przytomnie wsunął pod drzwi prognozę pogody…

Burmistrz Łonicz kartkę wnikliwie odczytał  i łagodnie się uśmiechnął – Emeryci muszą wytrzymać tylko do niedzieli, nadchodzi ocieplenie…

A tymczasem….

Starosta rozochocony łagodnym nastrajającym pozytywnie do świata działaniem jabłek Lobo, postanowił sprawdzić czy sława odmiany Jonagold nie jest przereklamowana i rozanielonym nieco głosem zaordynował do telefonu – Skrzyyyyynkę jonagooooglów  poooproooszę…

A tymczasem…

Delegacja Sojuszu Lukratywnych Działaczy udałą się na Jasną Górę, by przed obrazem Matki Boskiej Jasnogórskiej prosić o jeszcze większy śnieg i mróz.  Marzył im się powrót na ich lukratywne stanowiska i choć ostatnimi czasy nie wiodło im się najlepiej w ataku zimy wyczuli swoją szansę…  Przewodniczący delegacji Marek dwojga nazwisk,  po ojcu  Obróńca- a  po matce Ronda,  wrzucił na tacę poważnej grubości kopertę – I niech zima zmrozi notowania Przyczepy Obywatelskiej. Amen.

A tymczasem…

Śnieg padał, mróz trzymał a do wiosny było daleko…

* Jąkała jąkałę lepiej zrozumie

2009- czyli reaktywacja i noworoczne postanowienia

Od ostatniego postu minął szmat czasu, tak wielki, że blog pokrył się zasłużoną patyną i kurzem.  Zardzewiał tak bardzo, że miałem trudności z przypomnieniem sobie hasła. Nowy Rok to jednak doskonała okazja by blog reaktywować a na reaktywacje podobno najlepsze są podsumowania. Zapraszam więc do mojego osobistego całkowicie subiektywnego spojrzenia na miniony 2008 rok.

Klip turniejowy Arno Gamearena

Odcinek siódmy – ten o kupowaniu blogerów

El Critico* był z siebie zadowolony. Ostatni post umieszczony na blogu, był niczym atak teksańską piłą mechaniczną. Bezwzględny i ostry. Zakrzywionymi zębami erystyki wyrywał krwawe ochłapy z niespójnego postępowania burmistrza Łonicza. Argumenty których używał rozszarpywały polityczną retorykę Przyczepy Obywatelskiej na krwawe strzępy, które z nieukrywaną satysfakcją i żądzą mordu w oczach rozrzucał na polu politycznej bitwy. Słowa jak samurajski miecz ścinały kolejne słabe i chybione pomysły władz. Pisanym słowem niczym buzdyganem rozorywał program wyborczy Przyczepy, słowa krytyki niczym serie z Uzi dziurawiły niezrealizowane obietnice. El Critico niczym generał Patton na Shermanie parł do prawdy i wyjaśnieniu sensu istnienia politycznego układu, sensu życia i faktu istnienia maszyny która robi “bippp”. El Critico spojrzał na dzieło które dokonał. Tekst był przemyślany, argumenty trafne i sięgające sedna problemu. Jednym słowem tekst doskonały. Musiał zadziałać i zmusić władze do myślenia.

Pół roku później…

El Critico był z siebie zadowolony. Ostatni post umieszczony na blogu, był niczym atak teksańską piłą mechaniczną. Bezwzględny i ostry. Zakrzywionymi zębami erystyki wyrywał krwawe ochłapy z niespójnego postępowania burmistrza Łonicza. Argumenty których używał rozszarpywały polityczną retorykę Przyczepy Obywatelskiej na krwawe strzępy, które z nieukrywaną satysfakcją i rządzą mordu w oczach rozrzucał na polu politycznej bitwy. Słowa jak samurajski miecz ścinały kolejne słabe i chybione pomysły władz. Pisanym słowem niczym buzdyganem rozorywał nierealizowany program wyborczy Przyczepy, słowa krytyki niczym serie z Uzi dziurawiły niezrealizowane obietnice….

Rok później…

El Critico był z siebie zadowolony. Ostatni post umieszczony na blogu, był niczym atak teksańską piłą mechaniczną. Bezwzględny i ostry. Zakrzywionymi zębami erystyki wyrywał krwawe ochłapy z niespójnego postępowania burmistrza Łonicza….

Dwa lata później…

El Critico był z siebie zadowolony. Ostatni post umieszczony na blogu, był niczym atak teksańską piłą mechaniczną…

Czasy obecne….

El Critico bezmyślnie wlepiał się w monitor, zastanawiając się po jaką cholerę przed nim siedzi. Przez dwa ostanie lata spędził niezliczone godziny przed komputerem opisując i komentując lokalną szarą polityczną rzeczywistość. Sytuacja przypominała klasyczne bicie głową w mur. Pisał, zdobywał wątpliwą internetową popularność, lecz czuł że jego wysiłki spełzają na niczym. Władza oporna na wszelkie głosy z zewnątrz, dalej brnęła w swoje pomysły.

Telefon z bunkra Przyczepy Obywatelskiej, zaskoczył go niczym mąż żonę przedwcześnie powracając z delegacji. Rozmowa była krótka,  formalna i rzeczowa. Złożono propozycję. El Critico długo walczył z sobą rozważając wszystkie za i wszystkie przeciw. Dwa lata blogowania, komentowania nie zmieniły nic. Nie przybliżyły nikogo do niczego.

El Critico podjął decyzję, kierując się prostą zasadą : Nie możesz zawalczyć przeciwnika, to przyłącz się do niego. A później go zmień.

* oczywiście zbieżność z nickiem krytyczny – jest całkowicie przypadkowa

Turniej Counter Strike i coś jeszcze

Korzystając z chwilowego podniesienia statystyk, po ukazaniu się w dzisiejszej Wojewódzkiej tekstu o mojej skromnej osobie, zapraszam na Arno Gamearena – turniej Counter Strike, którego jestem organizatorem.

Przy okazji “wygodny stołek”, który zasugerował w tytule artykułu Janusz Pawul jest stanowczo przereklamowany. Po pierwsze fotel w którym zasiadam zmusza mnie do pracy w pozycji mało ergonomicznej, co niestety odbija się prawdopodobnie na mojej sprawności intelektualnej. Wnioskuje to po tym, że z 15 minut wywiadu którego udzieliłem panu Januszowi w tekście znalazło się jedno zdanie. Wygląda więc na to, że przez pozostałe 14 minut i 50 sekund bredziłem od rzeczy. Więc w tej sytuacji nie pozostaje mi nic innego jak podziękować koledze redaktorowi, że uchronił mnie przed kompromitacją i ogólnym faux pas. Wniosek też z tego taki, że “na wygodnym stołku” powinno zostać umieszczone ostrzeżenie : “Minister zdrowia ostrzega : Ten stołek zaburza pracę mózgu”.

Po drugie muszę podziękować Januszowi za nieodpłatną reklamę tego bloga.

Do następnego odcinka. Pozdrawiam wszystkich.

Odcinek szósty – ten o hali

Wiceburmistrz Tkliwa, na inwestycjach miejskich się rozeznająca, starannie przygotowała mały ołtarzyk. Chybotliwy płomień dopalającej się świeci dawał niewiele światła, w powietrzu roznosił się intensywny zapach egzotycznego kadzidełka. Tkliwa ubrana w biały strój ceremonialny (zakupiony okazyjnie na Allegro, za jedyne 19,99), mamrocząc pod nosem, kreśliła w powietrzu skomplikowane znaki. Pierwszy cios spadł niespodziewanie. Wyprowadzony z wielką szybkością atak był precyzyjny i skuteczny. Wielka stalowa szpilka, przeszyła laleczkę ubraną w zielono-czarny strój dokładnie tam gdzie chciała wiceburmistrz – w oko.

Odcinek piąty – okolicznościowy

Na południowo-zachodnim krańcu Polski, tam gdzie bociany zawracają a tubylcy słońce popychają kijem na krętej wiejskiej drodze pojawił się Mercedes klasy E. Kierowca z rozmachem godnym lepszej sprawy wprowadzał auto w kolejne zakręty. Mknął przez wieś przy akompaniamencie torturowanych driftem opon, otoczony chmurą pyłu unoszącego się z nigdy nie zamiatanego pobocza. Zenobia, stuletnia staruszka, okupująca jak co dzień ławeczkę przed swoim domem, z zaciekawieniem przyglądała się rajdowym wyczynom kierowcy. Zenobia od niepamiętnych czasów mieszkała sama a jedyną jej radością, były niekończące się rozmowy z samą sobą, w których z celnością właściwą doświadczonym stulatkom komentowała otaczającą ją rzeczywistość. Rzeczywistość, nad którą już dawno z racji wieku, zaników pamięci i pędzącej naprzód cywilizacji przestała rozumieć.

Odcinek czwarty długo niepublikowany

Czterysta sześćdziesiąty szósty dzień urzędowania burmistrza Łonicza zaczął się koszmarnie. Budzik wyrwał go z objęć Morfeusza brutalnie, bezlitośnie i jak zwykle nieoczekiwanie. Atak czasomierza nastąpił w najlepszym, kulminacyjnym momencie snu, na chwilę po tym jak w świetle jupiterów przecinał wstęgę otwierającą halę sportową imienia Ministra Schetyny i na chwilę przed tym gdy miał od rozentuzjazmowanego i oszalałego z wdzięczności tłumu mieszkańców odebrać nominację na dożywotnie sprawowanie urzędu. Wybity ze snu, chwilę leżał w łóżku rozgoryczony i zły, gorączkowo rozpamiętując ostanie sceny nocnej mary. Ten sam sen śnił mu się od początku kadencji i nigdy, nie wiedzieć czemu, nie dośnił go do końca. Swoją złość wyładował na budziku, który podzielił los doktora G. – po wykonanym wyroku budzik już nigdy więcej nie zabije żadnego snu. Przykra pobudka nie wróżyła dobrego dnia. Pełen najgorszych przeczuć, niechętnie zwlekł się z łóżka i rozpoczął żmudny poranny rytuał przygotowywana się do kolejnego radosnego dnia sprawowania władzy.